Bij dezen deel ik jullie even mee dat ik sinds dat ik hier ben getrouwd ben met Jasper Verhey. Jasper en ik zijn getrouwd en hij komt later naar Indonesia omdat hij niet eerder vrij kon krijgen van zijn oh zo zo drukke baan. In het volgende dorpje/stadje wacht hij met open armen op zijn bruidje. Maar niet heus. Dit is een van de verhalen die ik ophang als ik echt even van die opdringerigheid af wil.

Helaas heb ik een griepje te pakken gekregen van het warme weer naar de airco en terug. In Tuk-Tuk in het Danau Toba meer aangekomen lag ik dus om 20:00u 's avonds al knock out in bed. Die dag er na ben ik gaan fietsen met de hoop dat beweging me goed zou doen. Heeft aardig geholpen, ontzettend verbrand en hoest ondertussen alleen nog maar heel hard. Omgeving van Danau Toba was ontzettend mooi. Al die bergen/vulkanen half verzonken in de wolken. Als ik mijn deur open deed was het niet of ik in een schilderij stapte. Ook was het wel heel gaaf om te zien hoe een plaatselijke bui er uit zien. Vanuit mijn veranda kon ik aan de overkant zien hoe er uit een op een afstand kleine wolk regen kwam. Heel apart om te zien.

Vanuit Danau Toba ben ik naar Berasagi gegaan en in die bus zat ik met twee Nederlandse mannen wat ik dus heel leuk vond want dat was mijn tweede fatsoenlijke gesprek op de Belgen die naast mij sliepen in Danau Toba na dan. Met hun (Joost en Oscar) ben in Berastagi gaan overnachten en samen met Oscar (en nog een Engels meisje en de gids) heb ik de vulkaan Sibayak beklommen. Iets wat ik voorlopig niet meer ga doen. Angsten zijn er om te over winnen maar ik vrees dat ik mijn hoogtevrees onder ogen moet gaan komen en accepteren. Fear is a friend that is misunderstood (John Mayer). Het is gewoon te zwaar om je 4 uur achter elkaar zo doodsbang te voelen dat de tranen je in de ogen springen. Overigens was het naar boven gaan wel goed te doen en boven was het zo mooi. Alsof je zo in een beeld springt waarvan je dacht dat die allemaal in schilderijen of Google bestonden.

Vanuit Berastagi naar Bukit Lawang gegaaan en daar de Oerang Oetangs in het wild ontmoet'. Van te voren heel slim gevraagd of het niet allemaal kei hoog, steil, diepe angstaanjagende afgronden, glibberige paadjes etc in de jungle trekking van 6 zaten. Nee, hoor zijn er niet. Wel dus. Gelukkig had ik deze keer een oud (rond de 60) koppel bij dat het gelukkig niet erg vond dat ik in slowmotion ging van de angst. De Oerang Oetangs waren wel kleiner dan ik dacht dat ze zouden zijn. Een Oerang Oetang die ze Jackie hadden genoemd, stond er om bekend om toeristen met haar versie van vriendelijkheid (om eten te krijgen) te knuffelen. Knuffelen is bij haar een toerist heeeeeeeeeeeeeeeel stevig vast pakken. Vervolgens zijn hand vast pakken en met de toerist in de ene hand en oerang-oetang babytje in de andere hand aanlopen. Echt hilarisch.

Vanuit Bukit Lawang met de nachtbus naar het paradijs. Ik zit nu op het eiland Pulau Weh en de helder blauwe zee vraagt er gewoon om de komende week lekker in te gaan duiken, snorkelen en chillen. Echt een heel vervelend vooruitzicht.

Op dit moment valt het met de toeristen overal wel mee. Hier in Pulau Weh lopen er op het gedeelte van het eiland waar ik nu zit niet zo heel veel rond. Misschien als ik over een paar dagen naar de andere kant ga duiken dat daar dan meer mensen zijn. Who knows?! Overigens voel ik me totaal niet alleen hoor! Heb het prima naar mijn zin hoewel het in Indonesie wel makkelijker zou zijn om met iemand te reizen aangezien ze hier best slecht Engels spreken en het soms wel saai is om met niemand te kunnen praten als je mp3 leeg is en je boek uit.

Qua hygiene is het best vreselijk. Ik probeer het eigenlijk zo goed als te negeren en te genieten van wat er wel is; super mooie uit en vooruitzichten!

Wachten is in Indonesie normaal en dat is juist iets wat ik altijd ontwijk. Of zoals pappa het altijd zegt; jij doet het altijd zo dat je overal net op tijd bent. En ik weet nu ook precies waarom want wachten is vreselijk. Als je van het ene stadje naar het andere stadje wilt en je moet 2 uur in de hitte wachten totdat de bus vol is anders gaan ze niet want dan verdienen ze er niet genoeg aan, word je geduld wel op de proef gesteld.

En jullie willen vast iets anders lezen maar ik mis mijn bruine boterham met kaas in de ochtend in plaats van rijst! Heb het gelukkig al een paar keer voor elkaar gekregen om een fruit salade, pancake of een omelet te krijgen. Wat een cultuurbarbaar is mijn buik toch!

Foto's ga ik deze week proberen te plaatsen. Het zijn er ng niet zo heel veel en ik heb niet van alles waar ik geweest ben een foto. Vaak is het zo dat als ik op een plek aan kom zo wordt overvallen door een horde aan Indonezen die me overal heen willen brengen dat ik de kans niet krijg om even een foto te maken. Dat betekent overigens wel dat ik bijna alleen maar foto's heb van mooie dingen in plaats van bus terminals en hostels.

Het is hier nu half 7 's avonds en ik ga eens op zoek naar een bordje rijst, noodles of ander Indonesisch voeier. Gebakken baan (pisang goreng) heb ik hier ook al regelmatig op als snackje! Overigens hebben Indonezen de grap om Nederlanders (Blanda) die verbrand zijn een naam te geven. Namelijk Blanda Goreng, gebakken Nederlander. En dat ben ik al een paar keer geweest. De zon gaat hier hard en ik heb inmiddels een nieuwe huid op mijn schouders, rug, voorhoofd en neus.

Ik kan helaas niet reageren op jullie berichtjes maar ik lees ze wel dus blijven sturen aub! Ik ben pas twee weken! Nog heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel lang te gaan. Jeej!