20 april tot en met 21 mei (oeps)

Een dikke maand zijn we al weer verder sinds mijn laatste verhaaltje hier. What happened? A LOT! Ondertussen ga ik Singapore al weer bijna verlaten wat even een heerlijk neutrale tussenstop was/is.

Jeuk is leuk en pijn is fijn. Ondertussen heb ik de naam voor meest lompe backpacker ooit gekregen. De prijs; blauwe plekken, 6 miljoen muggenbulten inclusief allergische reactie, krassen, een flink litteken op mijn knie, een griepje etcetera etcetera. Verder gaat alles goed!

Na mijn laatste verhaal deelde ik jullie heel happy mee dat ik lekker een aantal dagen onbeperkt ging snorkelen, mijn duik brivet wilde gaan halen en zonnen. Na 2 dagen snorkelen was de lol er al af helaas. De stroom in de zee is hier veel sterker alleen zie je dat niet als je aan de kant staat. Tijdens mijn 2e snorkeldag op het eiland Pulau Weh aan het strand Iboih zat er wat water in mijn snorkelmasker dus ik ging iets dichter naar de kant zodat ik het er uit kon halen. Vervolgens kwam er een flinke golf en die duwde me behoorlijk hard tegen de rotsen aan met mijn knie. De pijn viel wel mee alleen hield het niet op met bloeden dus ben ik naar het restaurant wat bij mijn bungalow hoorde gelopen om het te laten schoonmaken. De man had niet echt de juiste spullen om het goed te desinfecteren (geen betadine, hij maakte het met pluizige watten en water schoon) en ik was echt bang dat ik een infectie ging oplopen en daar had ik hier in (het o-zo-schone) Indonesia echt GEEN zin in. Ik wist dat er in Gapang (een ander gedeelte met strand van het eiland) een Nederlands duikbedrijf met accomodatie zat dus heb ik uitgecheckt in Iboih en zo snel mogelijk naar Gapang gegaan. Het klinkt nu allemaal heel ernstig maar het valt echt wel mee. Het was best een diepe snee maar niet diep genoeg om gehecht te moeten worden maar wel diep genoeg om te kunnen onsteken. Bij LumbaLumba (Nederlandse duikbedrijf + accomodatie) hebben ze het goed schoongemaakt en zeiden ze dat het beter was om het niet af te dekken maar te laten drogen en goed schoon te houden. Dit heeft geholpen en ondertussen heb ik een litteken op mijn knie (scar knee). Ik baalde wel ontzettend want ik was op het eiland om te snorkelen en duiken en ik kon niet eens meer het water in! Ik ben toen maar iets sneller doorgereist naar Sapang (ander gedeelte op het eiland) waar niks te doen was en toen door naar Banda Aceh.

In Banda Aceh heeft de Tsunami vrijwel heel de stad weggespoeld. Ondertussen is het weer helemaal opgebouwd en is het net of er niets gebeurd is. Er zijn verschillende monumenten en er is een heel mooi museum gebouwd om de slachtoffers te herdenken. Ik was 12 in het jaar dat de tsunami hier was en ik heb eigenlijk nooit echt meegekregen hoe erg het wel niet was. Dat weet ik nu wel en die 20 meter hoge golf met een snelheid van 300 km/u heeft echt veel verwoest en hoe erg is het als je in Banda Aceh aankomt en alles wat je om je heen ziet is verwoest en overal om je heen liggen lijken.

In Banda Aceh heeft de moskee (Mesjid Raya Baiturrahman) de tsunami overleefd en het is een hele mooie moskee die ik ook wel van binnen wilde zien. Met hoofddoek ben ik naar binnen gegaan en ik was ook zo weer buiten. Vraag me niet waarom maar ik werd er als nog uitgezet dus voortaan maak ik alleen maar foto's van de buitenkant.

In Indonesia is een witte huid juist mooi terwijl wij met z'n allen die-hard bruin willen worden. In alle bodylotions zit whitening en vrouwen die het veel gebruiken zien er in mijn ogen echt niet uit. De kleur die hun gezicht krijgt is een beetje grijzig en ze zien er eerder ziek dan mooier uit.

Vanuit Banda Aceh terug naar Jakarta gevlogen waar ik een dagje naar Bogor ben geweest om de Botanical Gardens te bekijken. Zelfs in dit park krijgen ze het voor elkaar om overal afval neer te pleuren.

De trein naar Bogor was gelukkig best wel koel en er was een apart treingedeelte voor vrouwen en kinderen. Wat voor mij wel fijn was want dan word ik alleen aangestaard door vrouwen en niet aangestaard en aangesproken door mannen.

Van Jakarta ben ik naar Yogyokarta gereist met de trein. Dit was een soort van intercitytrein en hier stond de airco knetterhard dus aan het einde van de rit had ik flinke hoofdpijn. In deze trein mogen verkoper van eten, souveniers en andere rotzooi niet naar binnen dus het was 8 uur lang heerlijk rustig zitten.

Yogyakarta is de creatieve stad van Java. De Batakkunst komt hier vandaan en ik heb daar een hele uitleg gehad over hoe ze het maken en uiteindelijk ook wat gekocht. Ook hebben ze hier een wayan cultuur. Wayan staat voor the mirror of human being en ik heb ook hier een hele uitleg over gehad wat echt heel interessant was.

Waar ik ondertussen achter ben gekomen is dat niks gratis is in Indonesia. Niemand doet hier iets voor je om aardig te zijn ze willen er altijd geld of iets anders voor hebben en ook houden ze zich hier niet aan de tijd die ze afspreken ze houden zich sowieso niet aan de afspraak. Ook is het qua communicatie soms echt vervelend want dan wil ik ergens heen met een ojek of becak (het is maar net wat er is) en dan wijs ik het aan op de kaart, laat het adres zien en de naam van het gene waar ik heen wil en vervolgens proberen ze me tot 3 keer toe op een andere plek te dumpen want daar krijgen ze blijkbaar voor betaald om toeristen naar toe te brengen. Ik pik dat dus mooi niet. Als ik naar een bepaald restaurant, plek, bus of wat dan ook wil dan wil ik daar heen en niet ergens anders heen. Vinden ze niet zo leuk.

Wat ik in Indonesie nergens tegen kwam was spekkoek. Spekkoek!!! Dat vind ik juist zo lekker in Nederland en ik dacht dat dat iets Indonesisch was. Na een hele zoektocht en een hele behulpzame hotelmanager van wie ik zijn laptop mocht gebruiken snapten ze eindelijk waar ik het over had en heb ik een hele Lapis Legit kunnen kopen.

Een Indonees genaamd Petro heeft mij 2 dagen achterop zijn scooter overal waar ik heen wilde gereden en ik betaalde de benzine wat 4500Rp per liter is. Een volle tank is ongeveer 12,000Rp en dat is nog niet eens een euro. Een dag bracht hij me naar Borobudur, Prambanan en alle omliggende tempels die op de World Herritage Lijst staan. Het bestaat voornamelijk uit afgebrokkelde stenen en na de hele dag naar zulke tempels te kijken zie je er op een gegeven moment niks anders dan steen in. Aangenaam; cultuurbarbaar.

Vanuit Yogyakarta een trein naar Probolinggo genomen. Dit was een treinrit van 8 uur maar een stoptrein. Er zat geen airco in, weinig ruimte, het zweet gutste over heel mijn lichaam terwijl ik stil zat, iedereen staarde me constant aan en er liepen de hele tijd verkopers door het gangpad die hun spullen in je handen duwen om het te proberen te verkopen aan je. Leuk is anders.

In Probolinggo heb ik een tour naar Gunung Bromo en Ijen geboekt en hierna besloten geen een tour of wat dan ook (op bussen na) in Indonesia te boeken. Ik had het zo gehad met het te veel betalen, het niet aan de afspraak houden, het niet luisteren naar wat ik vraag etcetera.

Gunung Bromo was echt geweldig. Zo ontzettend mooi en wat me vooral happy maakte is dat ik sinds ik weet niet hoeveel jaar weer eens kon paardrijden, eigenlijk pony maar goed. Zodra ik dat paardje opstapte kreeg ik een glimlach op mijn gezicht die er niet meer af ging. Reken daar een geweldig mooie omgeving bij en een mooie zonsopkomst en je kunt mijn geluksmomentje dan redelijk hoog inschatten denk ik zo.

Ijen was ook ontzettend mooi maar ontzettend eng voor mij. Hoe ik het ooit in mijn eentje tot de top heb gered is me nog steeds een raadsel maar ik weet dit wel; NOOIT MEER! De tourguide ging niet mee de vulkaan op en in het begin dacht ik; eigenlijk is dat inderdaad niet nodig want het was een steil maar wel breed en veilig en goed bewandelbaar pad. Totdat je bij de krater aankomt. Daar zijn de paadjes smal, brokkelt de grond onder je sneakers vandaan en als je naast je kijkt, kijk je recht de dood/diepe afgrond in. Echt leuk voor mij. Ik heb geprobeerd om een rondje rond de krater te lopen zoals de bedoeling was maar ik was echt zo ontzettend bang dat de tranen wederom letterlijk in mijn ogen stonden en ik vaak ging zitten omdat ik dacht zo beter grip te hebben.

Dit was mijn laatste tripje op Java en vanuit hier ben ik doorgereist naar Bali waar wederom bevestigd werd dat ik echt niks meer moest en ging boeken. De buschauffeur zou mij af zetten bij een hostel/hotel net buiten het centrum (lekker rustig dacht ik) maar in plaats daarvan dumpte hij me midden in het centrum en daar kwam ik helaas pas achter toen ik buiten werd ontvangen door 4 verkopers die me een hotel, dolfijnentour, duikbrivet en nog meer shit aan wilde smeren. De bijrijder was zo slim geweest om mij ' te helpen' mijn tas naar buiten te dragen ofwel mij zo snel mogelijk die bus uit te krijgen voordat ik in de gaten had dat ik wederom op de verkeerde plek was gedumpt.

Lovina, daar was ik nu, is een en al toerist. De Indonezen zijn hier ontzettend brutaal en je kunt geen 3 stappen zetten of je hebt al 10 pogingen gedaan om verkopers van je weg te krijgen. Gelukkig zat er in mijn homestay een Belgisch stel waar ik mee kon optrekken. Als er man/jongen bij je is wordt je namelijk niet lastig gevallen; heeeeeeeeeeeerlijk! Lovina is niks aan. Het strand is aangelegd met lavazand en dus lelijk, er is niets te doen of je moet een tour boeken, het eten is veel duurder, de porties kleiner en veel minder lekker. Ik miste de foofdstalls langs de weg hier. Ofwel, ik wilde hier zo snel mogelijk weer weg. Doorgereist naar Ubud waar ik een heerlijke bungalow had en het oude koppel (70 valt wel onder oud toch?) zo ontzettend lief waren. Dit waren de eerste mensen die gezellig bij mij kwamen kletsen en me hielpen met dingen uit vrije wil en zonder er iets voor te willen.

In Ubud heb ik een fiets gehuurd en ben ik naar Tegallalang gefietst. Dit was volgens de Lonely Planet maar 7km verderop. Er stond alleen niet bij dat ik constant in de bloedhete zon omhoog moest fietsen. In Tegallalang kon ik tussen de rijstvelden, ontzettend mooie sawa's rondlopen en in mijn geval; verdwalen. Na 3 uur kwam ik eindelijk een werkend iemand tegen die me er uit hielp. Echt een mongool ben ik.

Ik besloot dat 2 weken in Bali echt te lang was voor mij aangezien ik het hier veel te toeristisch vond en langzaamaan gek werd en besloot om via Lombok naar de Gili Islands te reizen. In Senggigi in Lombok overnachtte ik in een bungalow die van een Nederlandse vrouw was die getrouwd was met een Indonesiche man.

Er zijn 3 Gili Islands: Gili Trawangan, Gili Air en Gili Meno. Ik ben op ieder eiland een dag geweest en dat is voor mij ook genoeg. Het grootste eiland kun je in 1,5 uur rondlopen en voor de rest is het chillen in de zon en snorkelen en daar heb je na 3 dagen echt wel genoeg van. Gili Trawangan is het meest toeristisch en ik was net zo blij om daar weg te gaan als in Bali. Gili Meno is het rustigst en Gili Air zit er qua drukte een beetje tussenin. Op de eilanden kun je je alleen maar te voet, te fiets of met paard (en wagen) vervoeren. Geen auto's, geen brommers, geen uitlaatgassen; H to the EEERLIJK! De public boat naar het eiland en tussendoor is wel echt back to basic. Een keer viel zelfs de motor midden op zee uit. Zit je dan met 20 mensen en maar 4 reddingsvesten en hopen dat ze die motor weer aan de praat krijgen wat overigens na een lang kwartier ook lukte. De stroom in de zee rondom de eilanden is ontzettend sterk maar er zijn hier gelukkig geen rotsen waar ik me aan kon stoten.

Na de Gili Islands weer teruggereist naar Bali want ik had een vlucht van Bali naar Singapore een tijd geleden al geboekt. Ik had echt behoefte om naar Singapore te gaan want ik was best wel klaar met Indonesia. Het is een ontzettend mooi land en ik heb mooie dingen gezien en gedaan, heerlijk tot mezelf kunnen komen en dingen gerealiseerd maar voor een blanke blondie die in haar eentje reist is het verre van veilig hier. 's Avonds kon ik echt niet alleen over straat dus deed ik dit ook niet.

Singapore: cultuurshock vergeleken met Indonesie. Wat is het heerlijk om onzichtbaar rond te lopen en alles zelf te kunnen doen. De kaart van Singapore is zo duidelijk dat ik overal zelf heen kan lopen en alles is schoon. De mensen zijn ontzettend aardig en behulpzaam. Als je een beetje verdwaasd om je heen aan het kijken bent komen ze naar je toe en vragen ze of ze je kunnen helpen of waar je heen moet en ze doen het om aardig te zijn, niet om cash te innen. Het treinsysteem is makkelijk en er mag niet gegeten, gedronken of gerookt worden in de trein wat de treinen en stations dus perfect schoon houdt. Als ik zou willen kan ik hier om 3u 's nachts in mijn eentje rond lopen en me nog steeds veilig voelen. Ik slaap hier wel weer in een hostel wat wel even wennen is na altijd een kamer in mijn eentje te hebben maar zo ontmoet ik wel mensen. De mensen in het hostel zijn voornamelijk mensen die zo goed als in het hostel wonen omdat ze tijdelijk in Singapore werken. Werk is voornamelijk waarvoor je naar Singapore komt, blijkbaar. Het weer is ontzettend warm maar het voordeel (maar ook een beetje een nadeel) is dat er overal waar je naar binnen gaat airco is. Ik kan zelf niet zo goed tegen airconditoning en helemaal niet tegen airco in-airco uit/hitte in - hitte uit/airco in maar als je na een uur lopen je te pletter zweet is afkoelen in een trein met airco heerlijk! Eten in een foodcourt is leuk. Het is natuurlijk wel duurder als in Indonesie maar veel gevarieerder (gestoomde rijst met kip kwam echt mijn neus uit) en ik hoef me niet zo'n zorgen te maken of het wel schoon is.

Ik kan hier heerlijk zelf alles ondernemen en ondanks het feit dat ik geweldig kaart kan lezen (op een of andere manier loop ik eerst altijd de verkeerde kant op; ik moet noord en ga dan zuid) kom ik overal zelf. De Marina bay is ontzettend mooi; hier is alle geweldige architectuur van Singapore te vinden; google Marina Bay Sands, The Esplanade en The Art Science Museum maar even en je weet precies waar ik over praat. Bij nacht is het nog mooier en ik kan mijn statief hier goed gebruiken en heerlijk nachtfotograferen, iets wat ik in Indonesie niet kon doen van wege de veiligheid.

Een dagje naar Melaka (Maleisia) liep wel een beetje anders dan de bedoeling. Even eerst een korte uitleg: Als je een land binnenkomt moet je een kaartje invullen waar links arrival en rechts departure op staat. Arrival lever je in en departure stoppen ze los in je paspoort en die moet je (blijkbaar) bij je houden tot dat je het land weer verlaat. Mijn paspoort gaat tas in, tas uit, open, dicht en lalalalalala kaartje weg. Toen ik Indonesie verliet was het niet zo'n probleem; vul maar een nieuwe in zei die man. Toen ik Singapore wilde verlaten om naar Maleisie te kunnen was het wel een probleem; sit there ans wait for security was het antwoord. What the f*ck? dacht ik. Security kwam me halen en ik moest mee naar kantoor. Er werd me niks uitgelegd en wederom was het: sit here and wait. Na een tijdje verloor ik mijn geduld. Best wel zenuwslopend als je je paspoort niet terug krijgt en je niets wordt uitgelegd en je allemaal maar wachten. Ik ging vragen wat er nou eigenlijk aan de hand was en het bleek dat ze in Singapore een stuk strenger waren en helemaal na gingen kijken waar ik als laatste geweest was; blablabla. Ik zei dat ik het niet zo leuk vond dat ze me als een crimineel behandelde en dat vonden ze best wel vervelend voor me en ze boden hun excuses aan. Het is best wel vervelend als je door security mee wordt genomen en het gehele immigration centre je aan kijkt alsof je zojuist drugs gesmokkeld hebt. Door al dit gedoe een hele hoop tijd verloren en aangezien het 3 uur duurt om vanuit Jogor Bahru (Maleisie) naar Melaka te reizen had ik uiteindelijk nog maar 3 uur om Melaka's geweldige eten te eten, te bezienswaardigheden te bekijken en terug bij de bus te komen. Een dag die maar een iemand kan overkomen, that's right: ME!

Aankomende woendag vlieg ik voor twee weken naar Borneo en daarna tot dat ik weer terug kom naar Vietnam.

Laat even in een reactie weten hoe het met jullie is! Vind ik nl ook leuk om te lezen!

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

13 april tot en met 20 april

Bij dezen deel ik jullie even mee dat ik sinds dat ik hier ben getrouwd ben met Jasper Verhey. Jasper en ik zijn getrouwd en hij komt later naar Indonesia omdat hij niet eerder vrij kon krijgen van zijn oh zo zo drukke baan. In het volgende dorpje/stadje wacht hij met open armen op zijn bruidje. Maar niet heus. Dit is een van de verhalen die ik ophang als ik echt even van die opdringerigheid af wil.

Helaas heb ik een griepje te pakken gekregen van het warme weer naar de airco en terug. In Tuk-Tuk in het Danau Toba meer aangekomen lag ik dus om 20:00u 's avonds al knock out in bed. Die dag er na ben ik gaan fietsen met de hoop dat beweging me goed zou doen. Heeft aardig geholpen, ontzettend verbrand en hoest ondertussen alleen nog maar heel hard. Omgeving van Danau Toba was ontzettend mooi. Al die bergen/vulkanen half verzonken in de wolken. Als ik mijn deur open deed was het niet of ik in een schilderij stapte. Ook was het wel heel gaaf om te zien hoe een plaatselijke bui er uit zien. Vanuit mijn veranda kon ik aan de overkant zien hoe er uit een op een afstand kleine wolk regen kwam. Heel apart om te zien.

Vanuit Danau Toba ben ik naar Berasagi gegaan en in die bus zat ik met twee Nederlandse mannen wat ik dus heel leuk vond want dat was mijn tweede fatsoenlijke gesprek op de Belgen die naast mij sliepen in Danau Toba na dan. Met hun (Joost en Oscar) ben in Berastagi gaan overnachten en samen met Oscar (en nog een Engels meisje en de gids) heb ik de vulkaan Sibayak beklommen. Iets wat ik voorlopig niet meer ga doen. Angsten zijn er om te over winnen maar ik vrees dat ik mijn hoogtevrees onder ogen moet gaan komen en accepteren. Fear is a friend that is misunderstood (John Mayer). Het is gewoon te zwaar om je 4 uur achter elkaar zo doodsbang te voelen dat de tranen je in de ogen springen. Overigens was het naar boven gaan wel goed te doen en boven was het zo mooi. Alsof je zo in een beeld springt waarvan je dacht dat die allemaal in schilderijen of Google bestonden.

Vanuit Berastagi naar Bukit Lawang gegaaan en daar de Oerang Oetangs in het wild ontmoet'. Van te voren heel slim gevraagd of het niet allemaal kei hoog, steil, diepe angstaanjagende afgronden, glibberige paadjes etc in de jungle trekking van 6 zaten. Nee, hoor zijn er niet. Wel dus. Gelukkig had ik deze keer een oud (rond de 60) koppel bij dat het gelukkig niet erg vond dat ik in slowmotion ging van de angst. De Oerang Oetangs waren wel kleiner dan ik dacht dat ze zouden zijn. Een Oerang Oetang die ze Jackie hadden genoemd, stond er om bekend om toeristen met haar versie van vriendelijkheid (om eten te krijgen) te knuffelen. Knuffelen is bij haar een toerist heeeeeeeeeeeeeeeel stevig vast pakken. Vervolgens zijn hand vast pakken en met de toerist in de ene hand en oerang-oetang babytje in de andere hand aanlopen. Echt hilarisch.

Vanuit Bukit Lawang met de nachtbus naar het paradijs. Ik zit nu op het eiland Pulau Weh en de helder blauwe zee vraagt er gewoon om de komende week lekker in te gaan duiken, snorkelen en chillen. Echt een heel vervelend vooruitzicht.

Op dit moment valt het met de toeristen overal wel mee. Hier in Pulau Weh lopen er op het gedeelte van het eiland waar ik nu zit niet zo heel veel rond. Misschien als ik over een paar dagen naar de andere kant ga duiken dat daar dan meer mensen zijn. Who knows?! Overigens voel ik me totaal niet alleen hoor! Heb het prima naar mijn zin hoewel het in Indonesie wel makkelijker zou zijn om met iemand te reizen aangezien ze hier best slecht Engels spreken en het soms wel saai is om met niemand te kunnen praten als je mp3 leeg is en je boek uit.

Qua hygiene is het best vreselijk. Ik probeer het eigenlijk zo goed als te negeren en te genieten van wat er wel is; super mooie uit en vooruitzichten!

Wachten is in Indonesie normaal en dat is juist iets wat ik altijd ontwijk. Of zoals pappa het altijd zegt; jij doet het altijd zo dat je overal net op tijd bent. En ik weet nu ook precies waarom want wachten is vreselijk. Als je van het ene stadje naar het andere stadje wilt en je moet 2 uur in de hitte wachten totdat de bus vol is anders gaan ze niet want dan verdienen ze er niet genoeg aan, word je geduld wel op de proef gesteld.

En jullie willen vast iets anders lezen maar ik mis mijn bruine boterham met kaas in de ochtend in plaats van rijst! Heb het gelukkig al een paar keer voor elkaar gekregen om een fruit salade, pancake of een omelet te krijgen. Wat een cultuurbarbaar is mijn buik toch!

Foto's ga ik deze week proberen te plaatsen. Het zijn er ng niet zo heel veel en ik heb niet van alles waar ik geweest ben een foto. Vaak is het zo dat als ik op een plek aan kom zo wordt overvallen door een horde aan Indonezen die me overal heen willen brengen dat ik de kans niet krijg om even een foto te maken. Dat betekent overigens wel dat ik bijna alleen maar foto's heb van mooie dingen in plaats van bus terminals en hostels.

Het is hier nu half 7 's avonds en ik ga eens op zoek naar een bordje rijst, noodles of ander Indonesisch voeier. Gebakken baan (pisang goreng) heb ik hier ook al regelmatig op als snackje! Overigens hebben Indonezen de grap om Nederlanders (Blanda) die verbrand zijn een naam te geven. Namelijk Blanda Goreng, gebakken Nederlander. En dat ben ik al een paar keer geweest. De zon gaat hier hard en ik heb inmiddels een nieuwe huid op mijn schouders, rug, voorhoofd en neus.

Ik kan helaas niet reageren op jullie berichtjes maar ik lees ze wel dus blijven sturen aub! Ik ben pas twee weken! Nog heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel lang te gaan. Jeej!

10 april tot en met 12 april

10 april

Vandaag mijn eerste surfles gehad en het is echt moeilijk. Uberhaupt op dat bord blijven liggen en vooruit komen tegen de stroom in peddelen is echt zwaar! Het is overigens wel heel spannend omdat je weet dat die megagolf (in mijn ogen dan) er aan komt en opeens voel je dat je eerst zachtjes teruggetrokken wordt en dan vervolgens kei hard vooruit. Klinkt als een vage beschrijving maar dacht het valt te proberen om het uit te leggen.

11 april

In de ochtend gesurft en het ging even goed fout! Ik ben al beter in een golf pakken ook al kan ik nog steeds niet volledig staan. Ik viel van het board af en de golf was zo groot dat ik echt lang onder water bleef en ik had echt even het gevoel dat ik niet meer boven kwam. Super eng en ik was echt goed overstuur toen ik boven kwam.

In de middag zijn we weer gaan surfen en toen ging het al weer wat beter. Helaas heb ik het nog steeds niet voor elkaar gekregen om rechtop te staan. Wel had ik weer twee keer pech. Een keer bleef het touw wat om mijn been zit en verbonden is met het board aan het koraal hangen en er bleven maar golfen komen en ik kreeg het niet los dus weer even paniek. En later toen ik aan het surfen was ging ik zo hard vooruit dat de rotsen iets sneller dichtbij kwamen dan de bedoeling dus ik vloog van mijn board af en de golf duwde me de rotsen/koraal in dus ben echt bont en blauw. Voor de rest is het heel leuk hooor! Hahaha. Toen we uit het water kwamen waren er een paar mensen in paniek want er bleek een aardbeving te zijn geweest. Later rond etenstijd zat ik op het strand te lezen en nog wat na te genieten van de heeeeeerlijke avondzon (jaloersmakend he?) en toen voelde ik ineens de grond onder me bewegen en zag alles trillen. Echt heel raar. In Banda Aceh, bovenin Sumatra was het een aardbeving van 8.8 en ze waren bang dat er weer een Tsunami zou komen dus er was wel even spanning maar die berichten namen na een paar uur af dus niks aan de hand!!!

12 april

Vanochtend naar een traditioneel dorpje geweest waar ze hele aparte regels nastreven. Om in dat dorpje te komen moest we echt een hele hoge trap op en ik had dus weer een handje nodig om uberhaupt te kunnen lopen aangezien ik weer zo stond te trillen van de hoogtevrees. Daarna naar een waterval waarvoor we een beetje door de jungle moesten trekken en het was hoog en moeilijk om daar te komen. Lees geen trap maar dus echt een beetje op een paar rotsen en wortes naar beneden trekken en hopen dat je goed terecht komt. Weeerrruuuum onder mijn errrruuuum. Waterval was uiteindelijk niet zo heel boeiend maar ik heb mijn angstportie voor vandaag wel weer gehad en dan heb ik nog niet eens verteld over hoe eng het was om achter op die scooter te zitten op deze zo slecht onderhouden wegen dat het wel offroad lijkt. Doodsangst.

Vanavond met de nachtferry naar Sibolga en dan naar Parapat vlakbij Danau Toba; kratermeer.

Dank jullie wel voor jullie lieve en leuke berichtjes! Vind ik erg leuk om te lezen!!!!

10 april tot en met 12 april

10 april

Vandaag mijn eerste surfles gehad en het is echt moeilijk. Uberhaupt op dat bord blijven liggen en vooruit komen tegen de stroom in peddelen is echt zwaar! Het is overigens wel heel spannend omdat je weet dat die megagolf (in mijn ogen dan) er aan komt en opeens voel je dat je eerst zachtjes teruggetrokken wordt en dan vervolgens kei hard vooruit. Klinkt als een vage beschrijving maar dacht het valt te proberen om het uit te leggen.

11 april

In de ochtend gesurft en het ging even goed fout! Ik ben al beter in een golf pakken ook al kan ik nog steeds niet volledig staan. Ik viel van het board af en de golf was zo groot dat ik echt lang onder water bleef en ik had echt even het gevoel dat ik niet meer boven kwam. Super eng en ik was echt goed overstuur toen ik boven kwam.

In de middag zijn we weer gaan surfen en toen ging het al weer wat beter. Helaas heb ik het nog steeds niet voor elkaar gekregen om rechtop te staan. Wel had ik weer twee keer pech. Een keer bleef het touw wat om mijn been zit en verbonden is met het board aan het koraal hangen en er bleven maar golfen komen en ik kreeg het niet los dus weer even paniek. En later toen ik aan het surfen was ging ik zo hard vooruit dat de rotsen iets sneller dichtbij kwamen dan de bedoeling dus ik vloog van mijn board af en de golf duwde me de rotsen/koraal in dus ben echt bont en blauw. Voor de rest is het heel leuk hooor! Hahaha. Toen we uit het water kwamen waren er een paar mensen in paniek want er bleek een aardbeving te zijn geweest. Later rond etenstijd zat ik op het strand te lezen en nog wat na te genieten van de heeeeeerlijke avondzon (jaloersmakend he?) en toen voelde ik ineens de grond onder me bewegen en zag alles trillen. Echt heel raar. In Banda Aceh, bovenin Sumatra was het een aardbeving van 8.8 en ze waren bang dat er weer een Tsunami zou komen dus er was wel even spanning maar die berichten namen na een paar uur af dus niks aan de hand!!!

12 april

Vanochtend naar een traditioneel dorpje geweest waar ze hele aparte regels nastreven. Om in dat dorpje te komen moest we echt een hele hoge trap op en ik had dus weer een handje nodig om uberhaupt te kunnen lopen aangezien ik weer zo stond te trillen van de hoogtevrees. Daarna naar een waterval waarvoor we een beetje door de jungle moesten trekken en het was hoog en moeilijk om daar te komen. Lees geen trap maar dus echt een beetje op een paar rotsen en wortes naar beneden trekken en hopen dat je goed terecht komt. Weeerrruuuum onder mijn errrruuuum. Waterval was uiteindelijk niet zo heel boeiend maar ik heb mijn angstportie voor vandaag wel weer gehad en dan heb ik nog niet eens verteld over hoe eng het was om achter op die scooter te zitten op deze zo slecht onderhouden wegen dat het wel offroad lijkt. Doodsangst.

Vanavond met de nachtferry naar Sibolga en dan naar Parapat vlakbij Danau Toba; kratermeer.

Dank jullie wel voor jullie lieve en leuke berichtjes! Vind ik erg leuk om te lezen!!!!

2 april tot en met 10 april

Hey allemaal!

Ik zit nu in een internetcafe op het eiland Pulau Nias vlabkij Sumatra in Indonesie. Het internet is heel sloom dus ik schrijf maar een kort verhaaltje over de afgelopen dagen.

2 april en 3 april:

Na afscheids te hebben genomen van mijn superleuke afscheidcomite kon het avontuur beginnen. Vluchten gingen prima. Tussenvlucht in Dubai duurde me iets te lang maar verder prima. In Jakarta kwam ik pas rond 23u aan en ben toen vrijwel meteen gaan slapen. In de taxi dacht ik heel even dat ik niets van Jakarta ging zien aangezien die zo gevaarlijk reed.

4 april:

Naar Sunda Kelapa (oude haven) gelopen. Jakarta is echt een vreselijke stad. Ik begrijp nu waarom mensen hier wel eens mondkapjes dragen. Er staan nergens prullenbakken dus iedereen gooit zijn afval gewoon op de grond. Ze rijden hier links, wist ik niet. Alles rijdt, crost, loopt weet ik veel wat hier op dezelfde weg en oversteken is doodeng maar heb een manier gevonden: gewoon kei hard doorlopen en hopen dat je de overkant haalt. Gelukkig stoppen ze welvoor mij want ik ben wit en blond en echt het middelpunt van belangstelling hier. Ik word constant geroepen, nagefloten, aangesproken etcetera.

5 april:

Meteen de eerste bus naar de grote bus terminal gepakt om naar Merak (ferry terminal) te gaan om daar een ferry te pakken naar Bakauheni op het eiland Sumatra. Vanuit daar een taxi naar Bandarlampung gepakt. Taxi's worden hier zo veel mogelijk volgepropt. en in een taxi waar in Nederland 8 mensen inclusief chauffeur mogen (de auto heeft een extra rij stoelen) stoppen ze er hier als ik goed geteld heb 16 mensen er in. Erg gezellig.

6 april en 7 april

Bus naar Bukittinggi genomen. Deze rit zou 22 uur moeten duren maar duurde uiteindelijk 36 uur! Het was heet, airco was kapot. Ik zat naast een hele dikke Indonesische vrouw die 1,5 stoel nodig had dus ook nog eens erg comfortabel. En 's nachts werd mijn links arm zeiknat geregend omdat het dak lekte. Echt superleuk dus. ik kwam 7 april pas laat aan in Bukittinggi dus ok meteen gaan slapen.\

8 april

In dit dorp spreken heel veel mensen en dan vooral de studenten Engels. Iedereen wil met me op de foto en even met me praten en mijn hand vasthouden. Echt hilarisch. Hier ben ik naar Taman Panorama geweest. Soort van klein park waar kleine aapjes rondlopen en jeuitzicht hebt overde Ngarai Sianok/Siapok Canyon. Heel mooi. Ben daar uiteindelijk een paar uur door heen gaan trekken met een Indonesische jongen Rio. We kwamen in het jungle gedeelte oog in oog te staan met eenpaar wilde stieren. Die waren gelukkig banger voor ons dan wij voor hun. 's Avonds een bus gepakt naar Sibolga.

9 april

In Sibolga kwam ik in de ochtend aan en heb toen een ferry naar Gunung Sitoli op het eiland Pulai Nias gepakt. Ik wilde eigenlijk vanuit daar meteen weer een bus van 3 uur naar Teluk Dalam pakken maar mijn lichaam was echt op van al het oncomfortabele reizen plus ik ben in de jungle lek gestoken door muggen en heb daar een flinke allergische reactie op gehad. Heb daar echt grote rode bulten die ontzettend pijn deden van gekregen.Dit had ik destijds in Australia ook. Ligt denk ik aan de muggen aan deze kant van de wereld. Ik heb dus besloten om in Gunung Sitoli te slapen om even bij te komen en dat is gelukt.

10 april

Minibus gepakt naar Teluk Dalam en zit nu op het strand gedeelte daarvan. Dit eiland is destijds hard geraakt door de Tsunami en dat zie je nog heel goed maar verder is het hier heel mooi en ik heb dadelijk mijn eerste surfles!

Verder roken bijna alle Indonezen hier non stop. Zelfs als we met 15 man in een minibusje zitten wordt er nog gerookt. Overal ligt afval. Zelfs bij de Canyon waar ik was en in het junglegedeelte. Mijn maag moet nog steeds een beetje wennen aan pittige rijst, mie gerechten in de ochtend maar ben nog niet ziek geweest. Heb ondertussen wel zalf voor mijn allergische reactie en het is al goed weg aan het trekken dus NO WORRIES! Verder spreekt bijna niemand hier Engels dus het is echt heel moeilijk om een gesprek aan te knopen maar kan tot nu nog niet zeggen dat ik het erg vind dat ik niet met Indonezen kan praten want de Indonesische mannen zijn best opdringerig en erg amazed van mijn blank en blondheid. DUs ik hou ze lekker op afstand. Ik vermaak me tot nu nog prima. Tot gauw!

Oh en als je een reactie plaats. Zet erdan ook ff bij hoe het jullie gaat. Vind ik namelijk ook leuk om te lezen!!!!

XXXXXXXXX