Een dikke maand zijn we al weer verder sinds mijn laatste verhaaltje hier. What happened? A LOT! Ondertussen ga ik Singapore al weer bijna verlaten wat even een heerlijk neutrale tussenstop was/is.

Jeuk is leuk en pijn is fijn. Ondertussen heb ik de naam voor meest lompe backpacker ooit gekregen. De prijs; blauwe plekken, 6 miljoen muggenbulten inclusief allergische reactie, krassen, een flink litteken op mijn knie, een griepje etcetera etcetera. Verder gaat alles goed!

Na mijn laatste verhaal deelde ik jullie heel happy mee dat ik lekker een aantal dagen onbeperkt ging snorkelen, mijn duik brivet wilde gaan halen en zonnen. Na 2 dagen snorkelen was de lol er al af helaas. De stroom in de zee is hier veel sterker alleen zie je dat niet als je aan de kant staat. Tijdens mijn 2e snorkeldag op het eiland Pulau Weh aan het strand Iboih zat er wat water in mijn snorkelmasker dus ik ging iets dichter naar de kant zodat ik het er uit kon halen. Vervolgens kwam er een flinke golf en die duwde me behoorlijk hard tegen de rotsen aan met mijn knie. De pijn viel wel mee alleen hield het niet op met bloeden dus ben ik naar het restaurant wat bij mijn bungalow hoorde gelopen om het te laten schoonmaken. De man had niet echt de juiste spullen om het goed te desinfecteren (geen betadine, hij maakte het met pluizige watten en water schoon) en ik was echt bang dat ik een infectie ging oplopen en daar had ik hier in (het o-zo-schone) Indonesia echt GEEN zin in. Ik wist dat er in Gapang (een ander gedeelte met strand van het eiland) een Nederlands duikbedrijf met accomodatie zat dus heb ik uitgecheckt in Iboih en zo snel mogelijk naar Gapang gegaan. Het klinkt nu allemaal heel ernstig maar het valt echt wel mee. Het was best een diepe snee maar niet diep genoeg om gehecht te moeten worden maar wel diep genoeg om te kunnen onsteken. Bij LumbaLumba (Nederlandse duikbedrijf + accomodatie) hebben ze het goed schoongemaakt en zeiden ze dat het beter was om het niet af te dekken maar te laten drogen en goed schoon te houden. Dit heeft geholpen en ondertussen heb ik een litteken op mijn knie (scar knee). Ik baalde wel ontzettend want ik was op het eiland om te snorkelen en duiken en ik kon niet eens meer het water in! Ik ben toen maar iets sneller doorgereist naar Sapang (ander gedeelte op het eiland) waar niks te doen was en toen door naar Banda Aceh.

In Banda Aceh heeft de Tsunami vrijwel heel de stad weggespoeld. Ondertussen is het weer helemaal opgebouwd en is het net of er niets gebeurd is. Er zijn verschillende monumenten en er is een heel mooi museum gebouwd om de slachtoffers te herdenken. Ik was 12 in het jaar dat de tsunami hier was en ik heb eigenlijk nooit echt meegekregen hoe erg het wel niet was. Dat weet ik nu wel en die 20 meter hoge golf met een snelheid van 300 km/u heeft echt veel verwoest en hoe erg is het als je in Banda Aceh aankomt en alles wat je om je heen ziet is verwoest en overal om je heen liggen lijken.

In Banda Aceh heeft de moskee (Mesjid Raya Baiturrahman) de tsunami overleefd en het is een hele mooie moskee die ik ook wel van binnen wilde zien. Met hoofddoek ben ik naar binnen gegaan en ik was ook zo weer buiten. Vraag me niet waarom maar ik werd er als nog uitgezet dus voortaan maak ik alleen maar foto's van de buitenkant.

In Indonesia is een witte huid juist mooi terwijl wij met z'n allen die-hard bruin willen worden. In alle bodylotions zit whitening en vrouwen die het veel gebruiken zien er in mijn ogen echt niet uit. De kleur die hun gezicht krijgt is een beetje grijzig en ze zien er eerder ziek dan mooier uit.

Vanuit Banda Aceh terug naar Jakarta gevlogen waar ik een dagje naar Bogor ben geweest om de Botanical Gardens te bekijken. Zelfs in dit park krijgen ze het voor elkaar om overal afval neer te pleuren.

De trein naar Bogor was gelukkig best wel koel en er was een apart treingedeelte voor vrouwen en kinderen. Wat voor mij wel fijn was want dan word ik alleen aangestaard door vrouwen en niet aangestaard en aangesproken door mannen.

Van Jakarta ben ik naar Yogyokarta gereist met de trein. Dit was een soort van intercitytrein en hier stond de airco knetterhard dus aan het einde van de rit had ik flinke hoofdpijn. In deze trein mogen verkoper van eten, souveniers en andere rotzooi niet naar binnen dus het was 8 uur lang heerlijk rustig zitten.

Yogyakarta is de creatieve stad van Java. De Batakkunst komt hier vandaan en ik heb daar een hele uitleg gehad over hoe ze het maken en uiteindelijk ook wat gekocht. Ook hebben ze hier een wayan cultuur. Wayan staat voor the mirror of human being en ik heb ook hier een hele uitleg over gehad wat echt heel interessant was.

Waar ik ondertussen achter ben gekomen is dat niks gratis is in Indonesia. Niemand doet hier iets voor je om aardig te zijn ze willen er altijd geld of iets anders voor hebben en ook houden ze zich hier niet aan de tijd die ze afspreken ze houden zich sowieso niet aan de afspraak. Ook is het qua communicatie soms echt vervelend want dan wil ik ergens heen met een ojek of becak (het is maar net wat er is) en dan wijs ik het aan op de kaart, laat het adres zien en de naam van het gene waar ik heen wil en vervolgens proberen ze me tot 3 keer toe op een andere plek te dumpen want daar krijgen ze blijkbaar voor betaald om toeristen naar toe te brengen. Ik pik dat dus mooi niet. Als ik naar een bepaald restaurant, plek, bus of wat dan ook wil dan wil ik daar heen en niet ergens anders heen. Vinden ze niet zo leuk.

Wat ik in Indonesie nergens tegen kwam was spekkoek. Spekkoek!!! Dat vind ik juist zo lekker in Nederland en ik dacht dat dat iets Indonesisch was. Na een hele zoektocht en een hele behulpzame hotelmanager van wie ik zijn laptop mocht gebruiken snapten ze eindelijk waar ik het over had en heb ik een hele Lapis Legit kunnen kopen.

Een Indonees genaamd Petro heeft mij 2 dagen achterop zijn scooter overal waar ik heen wilde gereden en ik betaalde de benzine wat 4500Rp per liter is. Een volle tank is ongeveer 12,000Rp en dat is nog niet eens een euro. Een dag bracht hij me naar Borobudur, Prambanan en alle omliggende tempels die op de World Herritage Lijst staan. Het bestaat voornamelijk uit afgebrokkelde stenen en na de hele dag naar zulke tempels te kijken zie je er op een gegeven moment niks anders dan steen in. Aangenaam; cultuurbarbaar.

Vanuit Yogyakarta een trein naar Probolinggo genomen. Dit was een treinrit van 8 uur maar een stoptrein. Er zat geen airco in, weinig ruimte, het zweet gutste over heel mijn lichaam terwijl ik stil zat, iedereen staarde me constant aan en er liepen de hele tijd verkopers door het gangpad die hun spullen in je handen duwen om het te proberen te verkopen aan je. Leuk is anders.

In Probolinggo heb ik een tour naar Gunung Bromo en Ijen geboekt en hierna besloten geen een tour of wat dan ook (op bussen na) in Indonesia te boeken. Ik had het zo gehad met het te veel betalen, het niet aan de afspraak houden, het niet luisteren naar wat ik vraag etcetera.

Gunung Bromo was echt geweldig. Zo ontzettend mooi en wat me vooral happy maakte is dat ik sinds ik weet niet hoeveel jaar weer eens kon paardrijden, eigenlijk pony maar goed. Zodra ik dat paardje opstapte kreeg ik een glimlach op mijn gezicht die er niet meer af ging. Reken daar een geweldig mooie omgeving bij en een mooie zonsopkomst en je kunt mijn geluksmomentje dan redelijk hoog inschatten denk ik zo.

Ijen was ook ontzettend mooi maar ontzettend eng voor mij. Hoe ik het ooit in mijn eentje tot de top heb gered is me nog steeds een raadsel maar ik weet dit wel; NOOIT MEER! De tourguide ging niet mee de vulkaan op en in het begin dacht ik; eigenlijk is dat inderdaad niet nodig want het was een steil maar wel breed en veilig en goed bewandelbaar pad. Totdat je bij de krater aankomt. Daar zijn de paadjes smal, brokkelt de grond onder je sneakers vandaan en als je naast je kijkt, kijk je recht de dood/diepe afgrond in. Echt leuk voor mij. Ik heb geprobeerd om een rondje rond de krater te lopen zoals de bedoeling was maar ik was echt zo ontzettend bang dat de tranen wederom letterlijk in mijn ogen stonden en ik vaak ging zitten omdat ik dacht zo beter grip te hebben.

Dit was mijn laatste tripje op Java en vanuit hier ben ik doorgereist naar Bali waar wederom bevestigd werd dat ik echt niks meer moest en ging boeken. De buschauffeur zou mij af zetten bij een hostel/hotel net buiten het centrum (lekker rustig dacht ik) maar in plaats daarvan dumpte hij me midden in het centrum en daar kwam ik helaas pas achter toen ik buiten werd ontvangen door 4 verkopers die me een hotel, dolfijnentour, duikbrivet en nog meer shit aan wilde smeren. De bijrijder was zo slim geweest om mij ' te helpen' mijn tas naar buiten te dragen ofwel mij zo snel mogelijk die bus uit te krijgen voordat ik in de gaten had dat ik wederom op de verkeerde plek was gedumpt.

Lovina, daar was ik nu, is een en al toerist. De Indonezen zijn hier ontzettend brutaal en je kunt geen 3 stappen zetten of je hebt al 10 pogingen gedaan om verkopers van je weg te krijgen. Gelukkig zat er in mijn homestay een Belgisch stel waar ik mee kon optrekken. Als er man/jongen bij je is wordt je namelijk niet lastig gevallen; heeeeeeeeeeeerlijk! Lovina is niks aan. Het strand is aangelegd met lavazand en dus lelijk, er is niets te doen of je moet een tour boeken, het eten is veel duurder, de porties kleiner en veel minder lekker. Ik miste de foofdstalls langs de weg hier. Ofwel, ik wilde hier zo snel mogelijk weer weg. Doorgereist naar Ubud waar ik een heerlijke bungalow had en het oude koppel (70 valt wel onder oud toch?) zo ontzettend lief waren. Dit waren de eerste mensen die gezellig bij mij kwamen kletsen en me hielpen met dingen uit vrije wil en zonder er iets voor te willen.

In Ubud heb ik een fiets gehuurd en ben ik naar Tegallalang gefietst. Dit was volgens de Lonely Planet maar 7km verderop. Er stond alleen niet bij dat ik constant in de bloedhete zon omhoog moest fietsen. In Tegallalang kon ik tussen de rijstvelden, ontzettend mooie sawa's rondlopen en in mijn geval; verdwalen. Na 3 uur kwam ik eindelijk een werkend iemand tegen die me er uit hielp. Echt een mongool ben ik.

Ik besloot dat 2 weken in Bali echt te lang was voor mij aangezien ik het hier veel te toeristisch vond en langzaamaan gek werd en besloot om via Lombok naar de Gili Islands te reizen. In Senggigi in Lombok overnachtte ik in een bungalow die van een Nederlandse vrouw was die getrouwd was met een Indonesiche man.

Er zijn 3 Gili Islands: Gili Trawangan, Gili Air en Gili Meno. Ik ben op ieder eiland een dag geweest en dat is voor mij ook genoeg. Het grootste eiland kun je in 1,5 uur rondlopen en voor de rest is het chillen in de zon en snorkelen en daar heb je na 3 dagen echt wel genoeg van. Gili Trawangan is het meest toeristisch en ik was net zo blij om daar weg te gaan als in Bali. Gili Meno is het rustigst en Gili Air zit er qua drukte een beetje tussenin. Op de eilanden kun je je alleen maar te voet, te fiets of met paard (en wagen) vervoeren. Geen auto's, geen brommers, geen uitlaatgassen; H to the EEERLIJK! De public boat naar het eiland en tussendoor is wel echt back to basic. Een keer viel zelfs de motor midden op zee uit. Zit je dan met 20 mensen en maar 4 reddingsvesten en hopen dat ze die motor weer aan de praat krijgen wat overigens na een lang kwartier ook lukte. De stroom in de zee rondom de eilanden is ontzettend sterk maar er zijn hier gelukkig geen rotsen waar ik me aan kon stoten.

Na de Gili Islands weer teruggereist naar Bali want ik had een vlucht van Bali naar Singapore een tijd geleden al geboekt. Ik had echt behoefte om naar Singapore te gaan want ik was best wel klaar met Indonesia. Het is een ontzettend mooi land en ik heb mooie dingen gezien en gedaan, heerlijk tot mezelf kunnen komen en dingen gerealiseerd maar voor een blanke blondie die in haar eentje reist is het verre van veilig hier. 's Avonds kon ik echt niet alleen over straat dus deed ik dit ook niet.

Singapore: cultuurshock vergeleken met Indonesie. Wat is het heerlijk om onzichtbaar rond te lopen en alles zelf te kunnen doen. De kaart van Singapore is zo duidelijk dat ik overal zelf heen kan lopen en alles is schoon. De mensen zijn ontzettend aardig en behulpzaam. Als je een beetje verdwaasd om je heen aan het kijken bent komen ze naar je toe en vragen ze of ze je kunnen helpen of waar je heen moet en ze doen het om aardig te zijn, niet om cash te innen. Het treinsysteem is makkelijk en er mag niet gegeten, gedronken of gerookt worden in de trein wat de treinen en stations dus perfect schoon houdt. Als ik zou willen kan ik hier om 3u 's nachts in mijn eentje rond lopen en me nog steeds veilig voelen. Ik slaap hier wel weer in een hostel wat wel even wennen is na altijd een kamer in mijn eentje te hebben maar zo ontmoet ik wel mensen. De mensen in het hostel zijn voornamelijk mensen die zo goed als in het hostel wonen omdat ze tijdelijk in Singapore werken. Werk is voornamelijk waarvoor je naar Singapore komt, blijkbaar. Het weer is ontzettend warm maar het voordeel (maar ook een beetje een nadeel) is dat er overal waar je naar binnen gaat airco is. Ik kan zelf niet zo goed tegen airconditoning en helemaal niet tegen airco in-airco uit/hitte in - hitte uit/airco in maar als je na een uur lopen je te pletter zweet is afkoelen in een trein met airco heerlijk! Eten in een foodcourt is leuk. Het is natuurlijk wel duurder als in Indonesie maar veel gevarieerder (gestoomde rijst met kip kwam echt mijn neus uit) en ik hoef me niet zo'n zorgen te maken of het wel schoon is.

Ik kan hier heerlijk zelf alles ondernemen en ondanks het feit dat ik geweldig kaart kan lezen (op een of andere manier loop ik eerst altijd de verkeerde kant op; ik moet noord en ga dan zuid) kom ik overal zelf. De Marina bay is ontzettend mooi; hier is alle geweldige architectuur van Singapore te vinden; google Marina Bay Sands, The Esplanade en The Art Science Museum maar even en je weet precies waar ik over praat. Bij nacht is het nog mooier en ik kan mijn statief hier goed gebruiken en heerlijk nachtfotograferen, iets wat ik in Indonesie niet kon doen van wege de veiligheid.

Een dagje naar Melaka (Maleisia) liep wel een beetje anders dan de bedoeling. Even eerst een korte uitleg: Als je een land binnenkomt moet je een kaartje invullen waar links arrival en rechts departure op staat. Arrival lever je in en departure stoppen ze los in je paspoort en die moet je (blijkbaar) bij je houden tot dat je het land weer verlaat. Mijn paspoort gaat tas in, tas uit, open, dicht en lalalalalala kaartje weg. Toen ik Indonesie verliet was het niet zo'n probleem; vul maar een nieuwe in zei die man. Toen ik Singapore wilde verlaten om naar Maleisie te kunnen was het wel een probleem; sit there ans wait for security was het antwoord. What the f*ck? dacht ik. Security kwam me halen en ik moest mee naar kantoor. Er werd me niks uitgelegd en wederom was het: sit here and wait. Na een tijdje verloor ik mijn geduld. Best wel zenuwslopend als je je paspoort niet terug krijgt en je niets wordt uitgelegd en je allemaal maar wachten. Ik ging vragen wat er nou eigenlijk aan de hand was en het bleek dat ze in Singapore een stuk strenger waren en helemaal na gingen kijken waar ik als laatste geweest was; blablabla. Ik zei dat ik het niet zo leuk vond dat ze me als een crimineel behandelde en dat vonden ze best wel vervelend voor me en ze boden hun excuses aan. Het is best wel vervelend als je door security mee wordt genomen en het gehele immigration centre je aan kijkt alsof je zojuist drugs gesmokkeld hebt. Door al dit gedoe een hele hoop tijd verloren en aangezien het 3 uur duurt om vanuit Jogor Bahru (Maleisie) naar Melaka te reizen had ik uiteindelijk nog maar 3 uur om Melaka's geweldige eten te eten, te bezienswaardigheden te bekijken en terug bij de bus te komen. Een dag die maar een iemand kan overkomen, that's right: ME!

Aankomende woendag vlieg ik voor twee weken naar Borneo en daarna tot dat ik weer terug kom naar Vietnam.

Laat even in een reactie weten hoe het met jullie is! Vind ik nl ook leuk om te lezen!

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX